تکنولوژی MPLS چیست ؟ – بخش سوم

در ادامه مباحث MPLS در خدمت دوستان هستیم و در این بخش می خواهیم Peer to Peer VPN را مورد بحث قرار دهیم.

Peer-to-Peer VPN Model :


روترهای Service Provider در مدل Peer to Peer VPN داده های مشتری را در شبکه خود حمل می کنند و همچنین در مسیریابی ترافیک مشتری شرکت می کند. در تعریف دیگر ، روترهای Service Provider برای مسیریابی ترافیک با روترهای مشتری همکاری می کنند که نتیجه آن ایجاد یک رابطه همسایگی بین روترهای مشتری و Service Provider است. در شکل زیر نمونه این شبکه نمایش داده شده است :

Image

قبل از اینکه MPLS به وجود آید برای ایجاد شبکه Peer to Peer VPN ، مسیریابی IP با Peer کردن روترهای مشتری و Service Provider انجام می گرفت. همچنین این شبکه نیاز داشت که حریم خصوصی و ایزوله کردن را برای مشتریان انجام دهد که این کار توسط فیلتر کردن بسته (ACL) برای کنترل داده های مشتریان انجام می شد. راه دیگر برای اینکار استفاده از فیلتر کردن Routeها بود یا هر دو روش در کنار هم مورد استفاده قرار می گرفت.
قبل از ارائه MPLS استفاده از مدل Overlay VPN توسط Service Providerها معمول تر از مدل Peer to Peer VPN بود. مدل Peer to Peer VPN نیاز به تدارکات زیادی داشت چون اضافه کردن یک سایت مشتری نیاز به تنظیمات فراوانی در بسیاری از سایت ها به وجود می آورد. یکی از کاربرد های MPLS VPN این است که باعث می شود مدل Peer to Peer VPN به سادگی پیاده سازی گردد.
با استفاده از MPLS امکان حذف و اضافه کردن سایت های مشتری به سادگی قابل تنظیم است و نتیجه آن کاهش زمان و حجم تنظمیات است. در MPLS VPN یک روتر مشتری که به آن روتر ( (CE گفته می شود با حداقل یک روتر Service Provider که به آن (Provider Edge (PE گفته می شود در لایه سوم با هم Peer می شوند.
حریم خصوصی در MPLS VPN با استفاده از (Virtual routing/forwarding (VRF و ارسال بسته ها در Backbone شبکه Service Provider با استفاده از label بدست می آید. با استفاده VRF از جدا نگه داشتن اطلاعات مسیریابی مشتریان مختلف از یکدیگر اطمینان حاصل پیدا می کنیم و در Backbone شبکه مطمئن می شویم که ارسال بسته ها براساس اطلاعات label صورت می گیرد نه اطلاعات آدرس IP.
شکل زیر مفهوم VRF و ارسال براساس Label در Backbone شبکه در MPLS VPN نمایش داده شده است :

Image

در شکل زیر شبکه Peer to Peer VPN در MPLS VPN نمایش داده شده است :

Image

در MPLS VPN برای اضافه کردن یک سایت مشتری ، فقط روتر PE با CE باید Peer شوند و دیگر نیاز به ایجاد Virtual Circuit در مدل Overlay VPN یا فیلتر کردن بسته ها یا Routeها در مدل Peer to Peer VPN نیست این یک مزیت بزرگ برای Service Provider ها محسوب می شود.
اکثر مشتریان Service Provider ها نیاز به یک شبکه Hub and Spoke دارند و بعضی از مشتریان نیاز به یک شبکه full mesh دارند و بعضی دیگر یک شبکه بین این دو حالت نیاز دارند. مزیت MPLS VPN برای مشتری زمانی ملموس می شود که مشتری دارای یک شبکه Full Mesh است.
دو تصویر زیر را با یکدیگر مقایسه کنید. در تصویر اول مشتری یک شبکه full mesh روی بستر frame relay دارد و تصویر دوم مشتری یک شبکه full mesh روی بستر MPLS VPN دارد.

Image

 

Image

در تصویر اول هر روتر لبه مشتری باید به همه روترهای لبه دیگر خود Peer شود که تعداد آن n-1 می شود اما در تصویر دوم هر روتر لبه مشتری تنها با یک روتر لبه Service Provider باید Peer شود.
مزیت دیگر برای Service Provider این است که تنها باید یک link بین روتر PE و CE ایجاد کند در صورتی که Service Provider در مدل Overlay باید بین همه سایت های مشتری link یا virtual circuit ایجاد کند. در روش MPLS VPN پیش بینی ترافیک و فراهم کردن پهنای باند مورد نیاز برای ترافیک برای یک سایت خیلی راحت تر از پیش بینی ترافیک برای کل سایت ها انجام می شود.
تنها معایب روش Peer to Peer VPN نسبت به روش Overlay VPN به شرح زیر است :

  • مشتری باید در مسیریابی با Service Provider شریک شود.
  • دستگاه های لبه Service Provider بار بیشتری را متحمل می شوند.

اولین عیب روش Peer to Peer VPN این است که باعث می شود که مشتری برای مسیریابی با Service Provider باید Peer شود و این باعث می شود که مشتری کنترل کاملی روی شبکه خودش نداشته باشد در اینجا منظور مسیریابی در لایه سوم است چون بخشی از این کار توسط Service Provider انجام می گیرد و مشتری روی آن کنترلی ندارد.
دومین عیب این روش به Service Provider برمی گردد افزایش بار برای شبکه Service Provider باعث اضافه شدن وظایف روترهای PE می شود. Service Provider در قابل گسترش و تبادل اطلاعات مسیریابی مشتریان مسئول است و این روترهای PE هستند که وظیفه حمل بموقع دیتا مشتریان را دارند.

برداشت اشتباه :


یکی از دلایل اولیه برای استفاده از label switching نیاز به سرعت بیشتر بوده است چون سرعت IP switching نسبت به label switching پایین تر است. در IP switching روتر بسته های IP را با استفاده از آدرس مقصد بسته که در header بسته قرار دارد و پیدا کردن بهترین مسیر از جدول مسیریابی خود برای آن مقصد ارسال می کند. اجرای این مراحل به برند و عملکرد روتر بستگی دارد. به هر حال چون آدرس IP می تواند به صورت unicast یا multicast باشد و از چهار octets تشکیل شده است بررسی آن می تواند پیچیده باشد. منظور از پیچیده ، این است که تصمیم گیری برای ارسال بسته های IP می تواند زمانبر باشد.
اگرچه برخی از مردم تصور می کنند که بررسی یک برچسب ساده نسبت به آدرس بررسی IP می تواند خیلی سریعتر باشد اما در واقع اشتباه است و روتر برای ارسال بسته از ASICs استفاده می کند که باعث می شود سرعت ارسال همانند label سریع باشد. در نتیجه سرعت بالاتر MPLS یک برداشت اشتباه می باشد.
نکته : قبل از MPLS ، معروفترین پروتکل WAN را می توان ATM و Frame Relay نام برد.
نکته : اندازه فیلدی که در فریم ، label را نگه داری می کند 32 بیت است.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *